پهپاد هایی که با ذهن کنترل می شوند

|
۰ دیدگاه
DJI_Phantom_2_Vision+_V3_hovering_over_Weissfluhjoch_(cropped)-EDITED

پیشرفت های تکنولوژی ساخت پهپاد هایی را که با ذهن کنترل می شوند ممکن ساخته است. اما هنوز بر سر چگونگی تبیین مقررات مناسب برای جلوگیری از مخاطرات احتمالی مناقشاتی وجود دارد.

به گزارش کلیک، اخیرا دانشگاه فلوریدا اولین مسابقات پهپاد هایی که با مغز انسان کنترل می شوند را برگزار کرد. شرکت کنندگان مجهز به هدست های سیاهی بودند که دارای حسگر هایی برای خواندن فعالیت های مغزی بود. سیگنال های به دست آمده از این حسگر ها به فرمان هایی تبدیل می شدند که پرواز پهپاد ها را کنترل کنند.

در حال حاضر، دانشمندان از تکنولوژی های کنترل شونده توسط ذهن برای کمک به معلولین برای حرکت اعضا بدن خود استفاده می کنند. برای بسیاری، استفاده از فعالیت مغزی برای کنترل وسایل، گام بعدی در روند رو به رشد فن آوری است. هر چند، برخی در گوشه و کنار جهان، به خصوص مسیحیان، نگران در هم آمیختگی انسان و ماشین و یا جنبش ترابشریتی می باشند.

 خطرآفرینی پهپاد ها

از وقتی یک هواپیمای مسافربری بریتانیایی در هنگام بلند شدن با وسیله ای که برخورد نمود و به احتمال فراوان یک پهپاد بود، دغدغه ها در ارتباط با مخاطرات استفاده عمومی از پهپادها بیش از پیش نمایان شده است.

امکاناتی که پهیاد ها و استفاده از آنها فراهم آورده اند بسیار وسیع و بی نظیر است. گرچه قوانین موجود در زمینه استفاده از این وسیله ارزشمند به دلیل رعایت مسایل ایمنی سخت تر گردیده است، اما برخی، نسبت به میزان محدودیت های اعمال شده برروی این وسایل هوایی بدون سرنشین انتقاداتی نیز دارند.

آرتور گنکالوس، محقق 23 ساله پرتقالی که در حال حاضر در موسسه ملی انفورماتیک توکیو تحصیل می کند، می گوید: من فکر می کنم که این موضوع بسیار مشکل و پیچیده باشد. شما می توانید مناطق پرواز ممنوعی را تعریف کنید تا پهپاد ها در این فضا ها پرواز نکنند ولی مردم  راه هایی برای دور زدن چنین قوانینی پیدا کرده و ممکن است این گونه تکنولوژی ها را هک کنند، که در این صورت دیگر ممانعت پهپاد ها از ورود به یک منطقه خاص بسیار مشکل خواهد بود.

برخی دیگر از اینکه، دولت بیش از اندازه مسئله را ساده انگاشته و محدودیت های غیر معمولی اعمال کند، نگران هستند.

اندرو هالیدی، محقق دیگری در همین موسسه، می گوید: یقینا پهپاد ها تکنولوژی ای هستند که ممکن است خطرآفرین باشند. در نتیجه شما باید نوعی مقررات درباره نحوه و محل استفاده از آن وضع کنید. در عین حال ما نمی خواهیم توانمندی های مردم در نوآوری و حقوق اولیه آنها در داشتن و استفاده از چنین وسایلی را محدود کنیم. من تصور می کنم وقتی ما در مورد مقررات اینچنینی صحبت می کنیم مسایل به گونه ای ساده انگارانه مورد بررسی قرار می گیرند؛ یا به دنبال محدودیت های بیش از اندازه هستیم و یا قوانین ناکافی.

ولانتینو کوبایاشی سرپرست موسسه پهپاد توکیو همچنین می افزاید: پهپاد ها تهدیدی برای فرودگاه ها، ایمنی شخصی و مسایل امنیتی هستند. به همین دلیل من نمی توانم پاسخی به این پرسش بدهم که برخورد دولت چگونه است. چرا که این موضوع مسئله ساده ای نیست.

در ژاپن، مقررات برای ممانعت از پرواز پهپاد ها در مناطق پر جمعیتی چون توکیو و دیگر شهرها سختگیرانه تر شده اند. این سختگیری ها در پی سقوط پهپادی بر سقف دفتر ریس جمهور این کشور شکل گرفت.

پهپاد ها و ترابشریت

جنبش و تفکر فلسفی و فرهنگی ترابشریت، جنبشی است که پیشرفت انسان ها در حوزه تکنولوژی را تشویق می کند. این جنبش در واقع به استفاده انسان از گونه ای تکنولوژی های مصنوعی اهمیت می دهد که انسان را به موجودی “فرا انسانی” تبدیل کند. چنین تفکری در اصل ریشه در نوعی اعتقاد به آرمانشهر بشری دارد که در آن انسان را قادر به تغییر خود و ایجاد بهشتی بر روی زمین می داند. باید عنوان داشت که اعتقاد به چنین تغییری با آموزه های کتب الهی چون انجیل منطبق است. و حتی می توان اضافه کرد که یکی از اهداف زندگی بشر در دین مسیحیت می باشد. اما هنگامی که ترابشریت ادعا می کند که انسان خود به تنهایی قادر به اعمال این تغییرات است و نیازی به عوامل خارجی ندارد با انجیل تقابل پیدا می کند.

همانند دیگر جنبش های فرهنگی، جنبش ترابشریت نیز زیر مجموعه ها و زیر سبک های خود را داشته و انگیزه های مهمی برای خود دارد. برای برخی هدف، کاستن رنج بشری و افزایش کیفیت زندگی است. البته باید در نظر داشت، اگر بیش از اندازه به آن توجه شود می تواند تعبیر تمایل به جاودانگی و رهایی از مرز های اخلاقی شده و حتی نوعی دین تلقی شود. نجات نهایی بشر تنها به دست خدا امکان پذیر است نه تکنولوژی.

از آنجا که خداوند تسلط بر زمین را به بشر اهدا کرده است، ابزار های معنوی مورد نیاز برای پیشرفت شرایط زندگی از طریق تکنولوژی را نیز فراهم نموده است. این بدان معنی نیست که انسان کاملا مسلط به همه ظرفیت های این جهان است و یا اینکه او کاملا آزاد است تا خود را به هر شکلی که بخواهد تغییر دهد. در نهایت این خداوند است که حاکم به انسان است؛ این ما نیستیم که تسلط کامل به خود داریم. تصور انسان به خلق دوباره خود، او را در موقعیت غیر واقعی روانی قرار می دهد و از حدود خداوندی عبور می کند. دانش، قدرت و توانایی ما، به زبان ساده تر، نمی تواند با خالق ما مقایسه شود.

تکنولوژی در دست انسان امروزی با تولیدات هزار سال پیش غیر قابل مقایسه است، اما این انسان همان انسان است و هنوز به هدایت گر و ناجی احتیاج دارد. تجربه به ما آموخته است که انسان به همان میزان که می خواهد با تکنولوژی جاودانه بماند، تمایل به چنین جاودانگی ای بدون آن نیز دارد. آلدوس هوکسلی می گوید: در واقع علم ما را با وسایل پیشرفته برای رسیدن به اهداف غیر اخلاقی مجهز کرده. به عبارت دیگر علم انسان را از اخلاقی تر و یا او را از گناه کار شدن دور نمی کند. تنها گناهان ما را زیبا تر می کند. تجربه انسانی نشان داده که آرمانشهر ترابشری به همان میزان تخیلی است که جنبه معنوی آن.

 

منبع: trunews

0 پسندیده شده
احسان ستاریان
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره قرمز مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.