آیا اتومبیل های بدون راننده می توانند عمومی شوند؟

|
۰ دیدگاه
volvo-sartr-3898x2598-bespilotnie-avto-salon-samodvijuschiesya-avto-3659

اگر پیگیر اخبار مربوط به فناوری هستید، یا حتی اگر نیستید، احتمالا شنیده اید که برای چندین دهه است که شرکت های زیادی در پی تولید ماشین بدون راننده هستند. اما به واقع آیا این کار شدنی است؟

به گزارش کلیک، این ماشین های کاملا خودکار به طور بالقوه ایمن تر از ماشین های معمولی هستند و ممکن است تاثیرات دیگری هم در جاده ها داشته باشند، مثلا ترافیک روان تر شود، یا موارد دیگری که مطرح است. اما هوش مصنوعی، حسگرهای پیشرفته و ماشین های خودکار بدون استقلال کامل هم قابل کسب هستند، محققین متخصصی در فناوری و اتوماسیون (تنظیم خودکار دستگاه ها) در این باره بحث می کنند، مانند دیوید میندل استاد دانشگاه MIT و مولف کتابی جدید در این باره.
میندل می گوید اگر دستگاه های خودکار در محیط های بی نهایت راهنما هستند، ماشین های خودگردان نباید به طور کامل خودگردان (توسط خودشان رانندگی) شوند. او متذکر می شود این اندیشه متکی به تجربه های زیادی در طی سالیان است مانند سفینه فضایی، کاوش های زیر آبی، سفرهای هوایی و غیره. در هر کدام از این حوزه ها قول یک دستگاه کاملا اتوماتیک داده شده است، ولی هنوز هم این محصولات فوق پیشرفته دارای راننده یا خلبان در جایی از شبکه هستند. این یکی از دلایلی است که میندل فکر می کند ماشین ها نمی توانند در جاده کاملا خود گردان باشند.
وی می گوید: “این راهکار در حوزه های دیگر هم محکوم به شکست است. من به تنهایی منتقد این بحث نیستم. 40 سال تجربه و نمونه وجود دارد.”
حالا میندل، فرانسس و دیوید دیبنر استاد تاریخ تولید و مهندسی در برنامه علمی، فناوری و اجتماعی MIT و همچنین استاد بخش هوانوردی و ستاره شناسی MIT در کتاب جدیدش “آدم آهنی ما، خود ما” که در 13 اکتبر توسط وایکینگ بوکس منتشر شده، به طور دقیق در ابن خصوص بحث کرده است.
میندل اعتقاد دارد که “منطقی است امیدوار باشیم” که تکنولوژی به ماشین کمک کند تا “حجم کار ” راننده را تا حد زیادی در آینده کم کند. اما او فکر می کند خود گردانی کامل نقطه پایان منطقی برای پیشرفت وسیله نقلیه نیست.
میندل می گوید: “این کتاب درباره تفکرات مختلفی برای پیشرفت است. اندیشه ای وجود دارد مبنی بر این که پیشرفت در علم رباتیک به خودکار شدن کامل دستگاه ختم می شود. این ممکن است برای پیشبرد تحقیقات باارزش باشد… اما ورود سیستم های خودکار و خود رو به دنیای واقعی، مسیری نیست که آن ها می خواستند. ما باید تفکرمان درباره پیشرفت را تغییر دهیم، پیشرفت نه به عنوان خود گردان و خودکار بودن کامل، بلکه پیشرفت به سمت خودگردانی قابل اطمینان، شفاف و امن که کاملا متقابل باشد، یعنی ماشین کاری را انجام می دهد و زمانی انجام می دهد که من بخواهم.”
برای فهم این که چرا میندل فکر می کند تاریخ به ما نشان می دهد که خودگردانی نهایت توسعه وسایل نقلیه نیست، کاوشگر زیردریایی را در نظر بگیرید. برای دهه ها دانشمندان و مهندسان فکر می کردند ساخت یک زیردریایی کاملا خودگردان می تواند قدم رو به جلویی برای کار در اعماق خطرناک دریا باشد.
در عوض یک سری اتفاقات غیرمنتظره در زیردریایی پیش آمد. توسعه فناوری شامل تقویت فناوری ارتباطات فایده چندانی در خودگردانی کامل وسیله نقلیه در اعماق دریا نداشت. میندل می گوید: ولی زیردریایی ها نسبت به زمانی که ارتباط کمتری با افراد ناظر و کنترل کننده داشتند موثرتر بودند.
یا برنامه آپولو را در نظر بگیرید، که فضانوردان آمریکایی را 6 بار به ماه برد. وی اشاره می کند در ابتدا انتظار می رفت که ماموریت ماه به طور کامل خود گردان باشد و فضانوردان مانند مسافر در سفینه باشند. اما در نهایت – با توجه به صحبت های خودشان – فضانوردان بسیاری از کارهای حیاتی مانند فرود بر سطح ماه را مدیریت کردند.
میندل بیان می کند که نتیجه عملکرد خارق العاده کامپیوتر و نرم افزار بیرون راندن انسان نیست، بلکه ایجاد کنترل و نظارت درست هنگام عمل است”.
و حالا هواپیماها. خطوط هوایی تجاری سیستم های خودگران زیادی دارند، مثلا ویژگی های کنترلی همانند سفر دریایی و حتی سیستم هایی که تحت شرایط خاص به صورت خودکار عمل فرود را انجام می دهند. اما هم چنان نیازمند خلبان های بسیار ماهری برای کنترل آن ها می باشند تا در زمان حساس تصمیمات حیاتی را اتخاذ کنند و، بله، دائما هواپیما را خلبانی کنند.

میندل که خودش یک خلبان غیرنظامی بسیار خوبی با بیش از 1000 ساعت پرواز است می گوید: “هواپیماهای تجاری بسیار امن هستند. یکی از دلایلش این است که سیستم های فنی زیادی در آن وجود دارد اما تمام این سیستم ها کاملا بی عیب نیستند و انسان دلیل پیوند این سیستم باهم است. خلبان ها معمولا یک سری اشتباهات کوچک را برطرف و غلط گیری می کنند و آگاه کننده کنترل کنندگان ترافیک هوایی هستند.”
میندل با توجه به نظریه تام شریدان استاد مهندسی مکانیک دانشگاه MIT بیان می کند میزان خود گردان بودن در یک پروژه را می توان در مقیاسی از  1 تا 10 تعریف کرد، و اشاره می کند که هدف گرفتن 10 لزوما منجر به موفقیت، در مقایسه با افراد و فناوری خرسند از نتیجه کار، نمی شود. وی می گوید در برنامه فضایی کامپیوتر دیجیتالی آپولو مقیاسش در حد 5 بود و  این امکان را برایشان فراهم کرد تا میزان خودگردانی سفینه را کمتر کنند.
خودگردانی کامل “روایت قرن 20”
در مورد ماشین ها، چرا ما به نقطه ای برمی گردیم که بسیاری از مردم در آن به دنبال آینده ای بدون راننده هستند؟ میندل می گوید این خیال پردازی برای آینده ریشه در گذشته دارد.
او معتقد است حکایت خود گردانی کامل روایت قرن بیستم است. این حکایت ماشینی شدن صنعتی است که به نوعی راهش را در قرن بیستم باز کرده و توسط مسائل علمی تخیلی قرن 20 حمایت شده است. این حکایت ها را می توان تغییر داد و باید هم همین کار را کرد.
هم چنان اندیشه خود گردانی راهکاری است که توسط گوگل اتخاذ شده، به خصوص در توسعه ماشین های خود ران. همان طور که میندل هم مشاهده کرده مباحثات زیادی در ارتباط با مدل گوگل وجود دارد. ماشینش باید تمام اشیا نزدیک را به درستی شناسایی کند، نیازمند به روز رسانی کامل سیستم نقشه خوانی است و باید از تمام اشتباهات نرم افزاری مبرا باشد.

در نهایت میندل می افزاید خودگردانی آرمانی گوگل بیشتر یک راه حل بی دوام و غیر عملی است تا یک خود گردانی انسان محور غنی. او پیش بینی می کند که مدل خود گردانی مستقل هم به دلایل فنی و هم اجتماعی به طور کامل موفق نخواهد شد.
او همچنین معتقد است مردم با اندیشه تسلیم کنترل چیزی به مهمی رانندگی برای زندگی به یک شرکت بزرگ و مبهم کنار نخواهند آمد. علاوه بر این، نگاه شرکت ها و گروه های دیگر برای دست یابی به ماشین خود گردان “مشخصا” مانند راهکار گوگل برای ماشین های بدون راننده نیست.

محققان دیگر “آدم آهنی ما، خود ما” را باارزش یافتند. ایان بوگوست، استاد مطالعات رسانه ای و محاسبات متقابل در دانشکده فناوری جورجیا این کتاب را “یک کشف شفاف و جدید از چگونگی عملکرد واقعی ربات” در ارتباط با عملکرد و طرح انسان می نامد.
میندل می گوید مشتاق است تا واکنش متخصصان فناوری به خصوص مهندسان روباتیک را نسبت به کتاب ببیند. مایکروسافت و گوگل جزو مکان هایی هستند که میندل برای سخنرانی درباره کتاب فعلی اش برنامه ریزی کرده است. میندل معتقد است دیدگاهش فراگیر و مورد قبول واقع خواهد شد و این هدف خود گردانی کامل در جاده دیگر به آن صورت طرفدار نخواهد داشت.
او از نتیجه کار خود اینطوز می گوید که به نظر من بحث های عمومی به اینجا ختم می شود که راه دیگری برای انجام این کار وجود دارد.

منبع: phys

0 پسندیده شده
علی رهبری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره قرمز مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.