آیا انسان موجودی مجازی در جهانی شبیه سازی شده است؟

|
۰ دیدگاه
آیا ما در جهانی مجازی زندگی می کنیم؟

آیا دنیای ما فقط نوعی شبیه سازی است؟ آیا ما تنها فکر می کنیم که جهان واقعیت دارد؟ برخی از دانشمندان فکر می کنند این جهان بیشتر به نظر می رسد ذهنی و شبیه سازی شده باشد تا واقعی!

به گزارش کلیک، گروهی از دانشمندان فناوری و فیدیکدانان معتقدند که درست همان طور که ثابت شد که زمین مرکز جهان نیست،  “نظریه شبیه سازی” هم در آینده به اثبات خواهد رسید. ایلان ماسک هم یکی از همین کسانی است که معتقد است که امکان دارد ما فقط در جهانی شبیه سازی شده و غیر واقعی زندگی می کنیم!

ایلان ماسک بارها در صحبت هایش درباره برنامه خود برای ترک زمین در حال زوال و مسکونی کردن مریخ، درباره اعتقاد خود به غیر واقعی بودن زمین و زندگی در داخل یک محیط شبیه سازی شده کامپیوتری هم اشاره کرده است. وی در کنفرانسی که در ماه ژوئن برگزار شده بود، اعلام کرد: شانس این که جهان ما  واقعی باشد، یک در میلیارد است!

maxresdefault-2

با این حال، ماسک تنها یکی از افرادی است در سیلیکون ولی که علاقه ویژه ای به موضوع “هیپنوتیزم شبیه سازی” دارند. این نظریه بیان می دارد که آنچه که ما به عنوان واقعیت تجربه می کنیم، در واقع یک شبیه سازی عظیم کامپیوتری است که توسط هوش بسیار پیچیده تری ساخته شده است. احتمالا شما هم یاد فیلم ماتریکس می افتید که کاملا حق دارید!

“سم آلتمن” که سرمایه گذار Y Combinator است، این هفته در پروفایل نیویورکر خود اعلام کرده بود که دو میلیاردر بزرگ دنیای فناوری دانشمندانی را به طور مخفیانه به کار گرفته اند تا ما را از کار بر روی این نظریه منحرف کنند. اما این نظریه چه معنایی دارد؟ مهم تر آن که چه شاهدی وجود دارد که ثابت کند ما درون “ماتریکس” زندگی می کنیم؟

بحث درباره هیپنوتیزم شبیه سازی، البته به جز سفرهای ذهنی که با مصرف مواد مخدر انجام می شوند، یکی از محبوب ترین موضوعات مورد بحث “نیک بوستروم” در دانشگاه آکسفورد در سال ۲۰۰۳ بوده است. البته ایده اولیه این نظریه در قرن هفدهم و توسط “رنه دکارت” مطرح شده بود.  نیک بوستروم در مقاله ای با عنوان “آیا شما در حال زندگی در یک محیط شبیه سازی شده هستید؟” پیشنهاد کرده است که گروهی از افراد که عضو تمدن پیشرفته از فرا انسان ها (Posthuman) با در اختیار داشتن قدرت محاسباتی وسیع انتخاب کرده اند تا شبیه سازی هایی را از اجداد خود در جهان ایجاد کنند!

این موضوع از مشاهدات موجود در تمایلات دنیای فناوری برون یابی می شود که یکی از این تمایلات پیشرفت واقعیت مجازی و تلاش هایی برای ترسیم نقشه مغز بشر است.

“ریچ ترایل” دانشمند آزمایشگاه نیروی محرکه جت در ناسا گفته است: اگر بخواهیم صادق باشیم، این که فکر کنیم که در محیط شبیه سای شده زندگی نمی کنیم، بسیار غیر عادی است!

اگر باور کنیم که هیچ چیز ماوراء الطبیعه ای درباره آنچه که موجب هوشیاری و آگاهی می شود، وجود ندارد و این آگاهی صرفا محصول یک معماری به شدت پیچیده از مغز انسان است، ما باید قادر باشیم که آن را بازتولید کنیم. ریچ ترایل در این باره اذعان داشته است که: بنابراین به زودی هیچ مشکلی از نظر فنی بر سر راه ساخت ماشین هایی که خودآگاهی داشته باشند وجود نخواهد داشت.

در عین حال، بازی های ویدیویی روز به روز در حال پیچیده شدن هستند و در آینده قادر خواهیم بود تا ابزار هوشیاری را هم در داخل آن ها ایجاد کنیم.

unnamed

ایلان ماسک همچنین گفته است: چهل سال پیش ما بازی “پونگ” را داشتیم که فقط از دو مستطیل و یک نقطه تشکیل می شد! این جایی است که ما از آن شروع کردیم. حالا که فقط ۴۰ سال از آن زمان می گذرد، ما واقعیت های مجازی را داریم، شبیه سازی های سه بعدی با میلیون ها نفر که به طور همزمان بازی می کنند و هر ساله شاهد بهتر شدن کیفیت این بازی ها هستیم! به زودی قادر خواهیم بود تا واقعیت مجازی به معنای واقعی داشته باشیم؛ ما واقعیت را تکمیل خواهیم کرد! اگر به خوبی پیش برویم، دیگر هیچ مرز قابل تشخیصی بین واقعیت و فضای مجازی وجود نخواهد داشت.

نظر ترایل در این باره این است: اگر هر نفر با سرعت کنونی پیشرفت فناوری به مدت چند دهه در آینده پیشرفت کند، به زودی ما به یک جامعه تبدیل خواهیم شد که در آن وجودهای مصنوعی در حال زندگی در محیط شبیه سازی شده ای هستند و تعدادشان از خود انسان ها بیشتر است.

تایید این نکته که ما در محیطی شبیه سازی شده زندگی می کنیم، نتیجه بازی را عوض می کند، درست همان طور که ثابت شد زمین مرکز جهان نیست!

اگر تعداد ذهن های شبیه سازی شده بیشتر از ذهن های واقعی است، پس شانس ما برای زندگی کردن در کنار افراد واقعی عجیب و عجیب تر به نظر می رسد. ترایل در مورد این نکته می گوید: اگر در آینده تعداد بیشتری از افرادی با ذهن های دیجیتالی که در محیط های شبیه سازی شده زندگی می کنند نسبت به امروز بیشتر شود، پس چطور می توانیم بگوییم که ما امروزه بخشی از آن نیستیم؟

از دلایلی که باعث می شوند باور کنیم که ما در جهانی شبیه سازی شده زندگی می کنیم، می توان به این حقیقت اشاره کرد که جهان ما به طور ریاضیاتی رفتار می کند و مثل یک بازی ویدیویی به تکه های مختلفی (ذرات زیر اتمی) تقسیم شده است.

به عقیده ترایل: حتی تمام آن چیزهایی که ما فکر می کنیم ادامه دار و نامتناهی هستند، مثل زمان، انرژی، فضا و حجم، همگی نسبت به وسعت خود محدوده متناهی دارند. و اگر این واقعیت را بپذیریم، پس جهان ما هم قابل محاسبه و هم متناهی خواهد بود. این دو ویژگی هستند که به جهان اجازه می دهند تا شبیه سازی شده باشد. این که فکر کنیم در جهانی شبیه سازی شده زندگی نمی کنیم، به شدت غیر منطقی و عجیب است. اما اگر بپرسید چه کسی این جهان را شبیه سازی کرده است، باید بگویم خود آینده ما!

هر کسی هیپنوتیزم و واقعی بودن آن را قبول ندارد. “مکس تگمارک” که استاد دانشگاه MIT  است در این باره می گوید: اگر از من بپرسید که آیا از نظر منطقی امکان زندگی ما در یک محیط شبیه سازی شده وجود دارد، می گویم بله. اما اگر بپرسید که الان در حال زندگی در محیطی شبیه سازی شده ایم، جوابم منفی است.

وی ادامه داد: برای آن که این موضوع را مورد بحث قرار دهیم، نیاز داریم تا بدانیم که قوانین اساسی فیزیک در ساخت شبیه سازی کدام هستند. اگر هم ما در حال حاضر در یک محیط شبیه سازی شده باشیم، هیچ ایده ای نسبت به قوانین واقعی فیزیک نداریم. به عبارت دیگر چیزی که من به اسم قوانین فیزیک در دانشگاه تدریس می کنم، در واقع قوانین فیزیک شبیه سازی شده بوده و واقعی نیستند!

thirteenth-floor

“لیزا راندال” که فیزیکدان نظری در دانشگاه هاروارد است، حتی در قطعیت این نظریه قدمی فراتر می گذارد. وی معتقد است: من هیچ دلیلی برای بحث درباره این موضوع نمی بینم. هیچ شاهدی برای واقعی بودن جهان وجود ندارد!

ترایل معتقد است که این ایده که مرکزیت زمین نادرست است، آنقدر عمیق پذیرفته شده بود که رد کردن آن حتی به عنوان یک فرضیه هم مورد قبول قرار نگرفت. دانشمندان پیش از کوپرنیک تلاش کردند تا رفتار عجیب و غریب سیارات و حرکت آن ها را با مدل های پیچیده ریاضی توضیح دهند. اما وقتی پرده ها کنار رفت و مرکزیت زمین رد شد، درک همه این حرکات خیلی ساده تر شد.

فروزان طاهری
اگر بخوام یه نامه از زندگیم بنویسم، خیلی کوتاهش میشه پر ماجرا و عالی و به سرعت رو به بالا، اونقدر که یه وقتا ترس برم میداره! شانس اینو داشتم که از دانشگاه تهران مهندسیم رو بگیرم ولی اگه شما این شانس رو نداشتین بهتون میگم چیز چندانی رو از دست ندادین! می نویسم، تدریس می کنم، برای چندتا وبسایت داخلی و بین المللی تولید محتوا می کنم، ترجمه می کنم و یادم می مونه لبخند بزنم!
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره قرمز مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.