کشف توضیح دیگری برای چگونگی شکل گیری منظومه خورشیدی

|
۰ دیدگاه
احتمال کشف نوضیحی جدید از شکل گیری منظومه خورشیدی

اختر شناسان نوع جدیدی از سیستم های ستاره ای را کشف کرده اند که دقیقا مخالف دانسته های ما در مورد شکل گیری منظومه خورشیدی است! دانشمندان با این کشف اعلام کرده اند که احتمالا تا کنون درباره شکل گیری منظومه خورشیدی در اشتباه بوده اند.

به گزارش کلیک، این سیستم جدید که سیستم “دودویی – دودویی” (binary – binary_ نامیده می شود، درست مانند یک سیستم دودویی مرسوم، دارای دو ستاره است که به طرزی باور نکردنی در نزدیکی هم به دور یکدیگر در حال چرخش هستند.

اما نکته مهم این جاست که خود ستاره اولی هم دارای دو جسم غول پیکر است که مانند قمر به دور آن می چرخند. این منظومه در واقع عظیم ترین سیستم دودویی – دودویی است که تا به حال کشف شده است و وجود آن می تواند به این معنی باشد که احتمالا ما تاکنون درباره چگونگی شکل گیری منظومه خورشیدی خود اشتباه فکر می کرده ایم.

البته این اولین باری نیست که دانشمندان درباره دانش خود از چگونگی شکل گیری سامانه خورشیدی به شک افتاده اند. وجود پلوتو و مدار عجیب آن یکی از دلایلی بوده است که باعث به شک افتادن دانشمندان درباره فرضیات خود شده بود. اما این شواهد جدید آنقدر محکم هستند که ممکن است منجر به تجدید نظر درباره فرضیات دانشمندان از مراحل آغازین شکل گیری سامانه خورشیدی شود.

در حال حاضر بیشتر دانشمندان گمان می کنند که سامانه خورشیدی ما، در اثر فروپاشی یک توده ابر گاز مانند شبیه به دیسک در پیرامون خورشید ساخته شده است و بزرگ ترین سیاره این سامانه که مشتری نام دارد، تنها به این دلیل به این اندازه بزرگ است که به خاطر داشتن کمربند سیارکی اطرافش از برخورد اجرام آسمانی و سیاره های کوچک تر مصون مانده است.

این فرضیه با عقل جور در می آید اما به هیچ وجه درباره سیاره پلوتو و مدار عجیب و مایل آن برای چرخش به دور خورشید صدق نمی کند! اگر پلوتو هم مانند بقیه سیاره ها و سیارک های سامانه خورشیدی در همان صفحه مسطح شکل گرفته است، چرا حالا هم در همان صفحه به دور خورشید در چرخش نیست؟ پژوهشگران درصدد هستند تا این مغایرت را به این وسیله توضیح دهند که همه سیاره های سامانه خورشیدی به مرور زمان در حال مهاجرت از آن هستند!

از این سو، سامانه دودویی – دودویی جدید دلیل دیگری را در مخالفت با مدل فروپاشی صفحه ای موجود ارائه می دهد.

دلیل این موضوع این است که مقدار گرد و غبار و گاز پیرامون دو جرم عظیم الجثه ای که به دور ستاره اولیه در حال چرخش هستند، بسیار بیشتر از چیزی است که با این نظریه مطابقت کند. همین موضوع باعث شده است که پژوهشگران به این فکر بیفتند که این اجرام طی مکانیسم ناشناخته دیگری ساخته شده اند.

binary-696x406

براساس خبرهای منتشر شده از مطالعاتی که در دانشگاه فلوریدا در حال انجام است، گفته می شود که: نکته اصلی درباره اجرام قمر مانندی که تا این اندازه بزرگ هستند، این است که پایداری آن ها در کنار هم و در فاصله ای تا این اندازه کم، با فرضیات کنونی ما درباره شکل گیری سامانه خورشیدی مطابقت ندارد.

سیستم دودویی – دودویی که به طور رسمی بیشتر با نام HD 87646 شناخته می شود، برای نخستین بار در سال ۲۰۰۶ و به وسیله ردیاب W. M Keck Exoplanet Tracker دیده شد و به نظر می رسد که حدود ۲۴۰ سال نوری از ما فاصله داشته باشد.

به گفته یکی از پژوهشگران، این یافته بسیار عجیب است به طوری که حدود ۸ سال مداوم زمان برد تا داده های حاصل از تلسکوپ های سراسر دنیا جمع آوری و تحلیل شوند، پیش از آن که محققان بتوانند آنچه را که دیده اند تایید کنند.

این سامانه از دو ستاره تشکیل شده است که ۲۲ واحد نجومی با هم فاصله دارند. یک واحد نجومی برابر است با فاصله مرکز زمین تا خورشید. به همین ترتیب، ۲۲ واحد نجومی به طور حدودی برابر با فاصله خورشید تا اورانوس است.

ستاره های اولی و دومی این سامانه به ترتیب ۱۲ درصد بزرگ تر از خورشید ما و ۱۰ درصد کوچک تر از خورشید ما هستند. البته سیستم های دودویی دیگری هم پیشتر شناسایی شده بودند و حتی گاهی بعضی از ستاره های آن سیستم ها هم دارای قمر بودند. اما نکته عجیب درباره این سیستم این است که ستاره دومی اجرامی تا این اندازه غول پیکر در اطراف خود دارد! یکی از سیاره های این ستاره اولیه ۱۲ برابر مشتری است و کوتوله قهوه ای آن هم ۵۷ بار بزرگ تر از مشتری است.

این ابعاد به طرزی باورنکردنی بزرگ هستند اما عجیب تر این که فاصله این دو جرم بزرگ تنها بین ۰٫۱ تا ۱٫۵ واحد نجومی است که دقیقا معادل فاصله زمین از خورشید است.

این گروه تحقیقاتی در حال حاضر مشغول کامل تر کردن مشاهدات خود از سامانه مورد نظر است تا بلکه بتوانند دریابند چگونه چنین اجرام عظیمی می توانند در چنین فاصله کوچکی به طور پایدار با هم بمانند. سپس دانشمندان تلاش خواهند کرد تا با استفاده از این داده ها، دریابند که چگونه چنین سیستمی یا حتی سامانه خورشیدی ما، توانسته اند شکل بگیرند.

البته هنوز بسیار زود است که بتوانیم به طور دقیق بگوییم که دانش ما از شکل گیری سامانه خورشیدی مان باید تغییر کند یا نه. شاید اتفاقی که در مورد سامانه دودویی – دودویی می افتد، متفاوت با منظومه خورشیدی ما باشد.

اما همین که دانش می تواند به پرسش های ما پاسخ داده و خود را در برابر با یافته های جدید، به روز کند، بسیار جالب است. هرچه بیشتر درباره جهان پیرامون خود درک می کنیم، چیزهای بیشتری هستند که باید یاد بگیریم.

فروزان طاهری
اگر بخوام یه نامه از زندگیم بنویسم، خیلی کوتاهش میشه پر ماجرا و عالی و به سرعت رو به بالا، اونقدر که یه وقتا ترس برم میداره! شانس اینو داشتم که از دانشگاه تهران مهندسیم رو بگیرم ولی اگه شما این شانس رو نداشتین بهتون میگم چیز چندانی رو از دست ندادین! می نویسم، تدریس می کنم، برای چندتا وبسایت داخلی و بین المللی تولید محتوا می کنم، ترجمه می کنم و یادم می مونه لبخند بزنم!
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره قرمز مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.