کاشف “ذره خدا” از مشکلات فضای علمی امروز گله می کند

|
۵ دیدگاه
کاشف "ذره خدا" از مشکلات فضای علمی امروز گله می کند

پیتر هیگز فیزیکدان بزرگی که در سال ۲۰۱۳ توانست جایزه نوبل را به خاطر کشف ذره موسوم به “ذره خدا” کسب کند، به تازگی از بد بودن فضای علمی امروز برای دانشمندان گله کرده است.

به گزارش کلیک، پیتر هیگز در شب دریافت جایزه نوبل فیزیک در سال ۲۰۱۳ در گفتگو با گاردین اعلام کرده بود که اگر در سال های مطالعاتی اش فضای علمی به شکل امروزی بود، هرگز نمی توانست کارهای بزرگی را که انجام داده است از جمله کشف ذره خدا یا “بوسون هیگز”، تکرار کند. وی ادعا کرده است که فضای علمی این دوران، برای دانشمندان و پژوهشگران جوان دشوار شده است چرا که مجبورند به طور مداوم برای دانشگاه ها پژوهش تولید کنند!

پیتر هیگز ۸۷ ساله، در ادامه توضیح داد که هرگز بعداز پیش بینی “تئوری ذره خدا” در سال ۱۹۶۴ که نشان می داد که جهان آفرینش جرم خود را از کجا گفته است، از طریق ایمیل و یا تلفن برای دریافت کمک هزینه برای تحقیقاتش با کسی تماس نگرفت و تنها کمتر از ۱۰ مقاله چاپ کرد.

وی در این باره گفته است: خیلی سخت به نظر می رسد که امروزه بتوانم همان آرامش و ثبات زمان ۱۹۶۴ را برای پژوهش و مطالعه داشته باشم تا بتوانم کاری را که در آن سال انجام داده بودم، تکرار کنم.

۱

به تازگی تحقیقات جدیدی بر روی پژوهشگران جوان توسط Nature صورت گرفته است که نشان می دهد که پس از صحبت های پیر هیگز در آن تاریخ، اوضاع حتی بدتر شده است. چرا که پژوهشگران امروز در معرض فشار و استرس بیشتر و از سویی منابع کمتر هستند و بدتر آن که امنیت شغلی کمتری هم دارند.

در مقاله ای در رابطه با همین تحقیقات در نیچر، نوشته شده است: در ماه سپتامبر پستی بر روی فیسبوک نیچر قرار دادیم که در آن از پژوهشگرانی که اولین شغل مستقل خود را شروع کرده بودند، درخواست کردیم تا درباره چالش هایی که با آن ها مواجه هستند به ما بگویند و پاسخ های این پژوهشگران دردناک بود!

در طول تنها یک هفته، این پست نیچر ۳۰۰ کامنت پاسخ از دانشمندان سراسر جهان دریافت کرد. یک پژوهشگر ناشناس بلژیکی نوشته بود: من می بینم که بسیاری از همکاران متاهلم از هم جدا می شوند، یا خسته شده و کار علمی را رها می کنند. خود من هم در حال حاضر خسته شده ام.

پژوهشگر دیگری نوشته بود: این که هیچ پولی نداشته باشید واقعا استرس زاست و حتی این که به شما پولی بدهند تا در ازای آن طی مدتی مشخص پژوهشی نتیجه دار تحویل بدهید هم استراس زاست. بدتر از همه آن که اگر هر مشکلی پیش بیاید و اوضاع به درستی پیش نرود، مسئولیت همه چیز بر عهده پژوهشگر است.

این که دانشمندان و پژوهشگران جوان دچار استرس می شوند، موضوع اصلی مورد نظر نیست. بلکه این نکته مد نظر است که فرصت های شغلی موجود که سیستم “منتشر کن یا جریمه شو” را به کار گرفته اند، باید مورد توجه و بازبینی قرار گیرند. سیستمی که در آن کسانی که تحقیقات “جدید و جذاب” انجام دهند، پاداش گرفته و بهترین موقعیت های شغلی را تصاحب می کنند، بدون توجه به این که آیا این پژوهش قابل تایید باشد یا نه.

همین نکته باعث ایجاد “بحران تکثیر پذیری” در پژوهش های مدرن شده است و هیچ کس به دنبال واقعیت سنجی کارهای سایر دانشمندان و پژوهشگران نیست در حالی که این کار، بخشی حیاتی در روش علمی است. در نتیجه بسیاری از مطالعات دارای نفوذ و تاثیرگذار نتوانسته اند نظر کارفرماهای پژوهشی را کسب کنند.

در واقع در ماه سپتامبر، مطالعه ای با استفاده از  مدلسازی کامپیوتری انجام شد تا پیش بینی کند در صورتی که همه چیز به همین شکل باقی بماند، چه اتفاقی برای دانش خواهد افتاد! گروه تحقیقاتی متوجه شدند که اگر اوضاع به همین شکل پیش رود، به لطف “انتخاب طبیعی دانش بد”، دنیای دانش تبدیل می شود به موضوعی تقلبی و غیر قابل اعتماد.

بر اساس دیدگاه پژوهشگران، مشکل به جایی رسیده است که تعداد بیشتر و بیشتری از فارغ التحصیلان دکترا وجود دارند که برای تعداد کم از شغل های یکسان با کمک هزینه کمتر رقابت می کنند. تعداد افراد دارای مدرک دکتری تنها در ایالات متحده طی ۲۰ سال گذشته، دو برابر شده است.

۲

این به آن معنی است که پژوهشگران جوان میزان ساعات بیشتری را کار می کنند اما اغلب زمان کمتری را واقعا بر روی پژوهش کردن صرف می کنند. چرا که تحت فشار فزاینده ای، تلاش و وقت تحقیقاتی خود را صرف این می کنند که نتایجی را از تحقیقاتشان به دست آورند که بیشتر قابل چاپ و هیجان انگیز باشد.

به عبارت دیگر، پژوهشگران مجبورند تا ساعات بیشتر و بیشتری را برای پیدا کردن و ارسال درخواست برای دریافت کمک هزینه صرف کنند به جای آن که واقعا “پژوهش” انجام دهند. همچنین باید برای انتشار نتایج حاصل از تحقیقاتشان عجله کنند تا در اسرع وقت آن ها چاپ کرده و بتوانند دور جدیدی از کمک هزینه های مالی را برای تحقیقات بیشتر دریافت کنند.

بررسی های نیچر نشان داد که بیشتر پژوهشگران تنها حدود ۳۸ درصد از زمان انجام تحقیقاتشان را برای خود پژوهش صرف می کنند و مابقی آن ترکیبی است از انجام وظایف ادمین و مسئولیت های وابسته به تدریس که در واقع برای گرفتن موقعیت شغلی در دانشگاه اساسی هستند. پس چرا باید تعجب کنیم از این که دیگر اینشتین یا فینمان در دوران مدرن نداریم؟

مشکل دیگری هم که در این زمینه وجود دارد، مشکل سن پژوهشگران است. دانشمندان جوانی که شغل مناسب و کافی ندارند و وقتشان را صرف حواشی می کنند، در واقع امکان دستیابی به موقعیت های شغلی بهتر در آکادمی های با تجربه و قدیمی تر را از دست می دهند.

نیچر در همان ماه سپتامبر سوالی را در توئیتر خود مطرح کرد با عنوان “چالش های پیش روی دانشمندان جوان چیست؟” و یکی از کاربران در کامنت نوشت: “دانشمندان مسن تر”!

این موقعیت نگران و ناراحت کننده است ولی خبر خوب این که تعداد بیشتر و بیشتری از مردم متوجه این مشکل شده اند و درباره آن صحبت می کنند و در تلاش هستند تا راهی را برای تغییر اوضاع به سمت بهتر شدن پیدا کنند.

بسیاری از پژوهشگران در حال حاضر در صف طولانی ژورنال ها هستند تا مقاله هایشان بازبینی شوند. به جای آن که مقاله هایشان را در وبسایت های با قابلیت چاپ قرار دهند تا توسط همکارانشان دریافت شده و بازبینی روی آن ها صورت گیرد. سایرین هم در حال حمایت از دانشمندان جوان تر هستند تا به آن ها کمک کرده و آن ها را پیش از آن که فارغ التحصیل شوند، نسبت به وضعیت اسفناک موجود آگاه کنند .

البته این امیدواری وجود دارد که با تلاش های در حال انجام، به زودی بتوانیم دانشمندان جوانی داشته باشیم که بتوانند زمانشان را بر روی چیزی متمرکز کنند که بشر به آن نیاز دارد. چرا که این موضوع فقط به پژوهشگران مربوط نیست و در رابطه با هر کسی است که به دنبال پیشرفت برای جهان است، درست مانند نظریه “ذره خدا” در سال ۱۹۶۴ انجام گرفت.

بروس آلبرتس که یک شیمیدان بیولوژیکی در دانشگاه کالیفرنیاست در گفتگو با نیچر گفته بود: ما باید به کسانی جایزه دهیم که کاری متفاوت انجام می دهند در حالی که سیستم فعلی به دلیل فشار و استرس بالایی که به دانشمندان وارد می کند، تنها کارهای متوسط را مورد تشویق قرار می دهد.

او ادامه داد: این موضوع ربطی به عدالت ندارد بلکه در این مورد است که چگونه بهترین نتیجه دانشی ممکن را به ازای هر دلار پرداخت شده به دست آوریم! ما دانش بهتری به دست خواهیم آورد اگر به دانشمندان جوان و حتی مسن خود تنها برای تحقیق بر روی مسایل نوآورانه کمک هزینه پرداخت کنیم!

فروزان طاهری
اگر بخوام یه نامه از زندگیم بنویسم، خیلی کوتاهش میشه پر ماجرا و عالی و به سرعت رو به بالا، اونقدر که یه وقتا ترس برم میداره! شانس اینو داشتم که از دانشگاه تهران مهندسیم رو بگیرم ولی اگه شما این شانس رو نداشتین بهتون میگم چیز چندانی رو از دست ندادین! می نویسم، تدریس می کنم، برای چندتا وبسایت داخلی و بین المللی تولید محتوا می کنم، ترجمه می کنم و یادم می مونه لبخند بزنم!
از این نویسنده

۵ دیدگاه

توسط:

عالی بود خانم طاهری. سپاس

توسط: محمد

جالبه. در کشور امریکا بعد از بیست سال تعداد فارغ التحصیلان دکترا دوبرابر شده. این در حالی هست که در ایران، طی پنج سال گذشته تعداد فارغ التحصیلان ارشد و دکترای ما n برابر شده!. البته این مطلب زمانی خوشحالی داره که این فارغ التحصیلان با کیفیتت باشند و زیر نظر اساتید باکیفیت تر تحصیل کرده باشند. اما متاسفانه اینطور نیست!
بهمون نسبت استرس پژوهش و دغدغه آینده فشار بیشتری رو به پژوهشگران جوان مملکتون وارد میکنه. جوانانی که نه تنها بابت کار تحقیقاتی خود، پ/زوهانه ای دریافت نمی کنند، بلکه شهریه هم می پردازند و آینده قابل اطمینانی ندارند….

توسط: مریم

کلکل من و استاد راهنمام هم بر سر همینه. سیستم معیوب، مقالات بیهوده مکرر. افتضاح اندر افتضاح. اگه آمریکا هم به این رو دچار شده که دیگه فاتحه علم خونده ست.

    توسط: فروزان طاهری

    ممنونیم مریم عزیز که کلیک رو دنبال می کنید. بله متاسفانه فضای علمی تمام دنیا با مشکلات پیچیده و بنیادی مواجه شده که باید اقدامات جدی دریافت کنه

توسط: ريزبين

دقیقا محمدآقا.
من هم وقتی عبارت ۲۰سال ۲برابر رودیدم و مقایسه کردم با چند برابر شدن دکترها ی ایران در عرض چند سال بیش از پیش به پایین آمدن سطح علمی در کشور واقف شدم.

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره قرمز مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.