نحوه تشکیل حوضه اورینتال ماه

|
۰ دیدگاه
ذهانه برخوردی ماه

دانشمندان MIT یک برخورد شدید را بازسازی کردند که ۳٫۸ میلیارد سال پیش باعث ایجاد بزرگ‌ترین دهانه در ماه شده بود.

به گزارش کلیک، این تیم عکس العمل ماه را رد ساعات اولیه این برخورد ردگیری کرده و روندی را شناسایی کرده است که در آن حوضه بزرگ و چند حلقه ای ممکن است عواقب چنین رویدادی باشد. این یافته ها در مجله ساینس منتشر شده و ممکن است در چگونگی تشکیل تاثیرات عظیم در تکامل ماه و حتی زندگی روی زمین راهنمای مفیدی باشد.

نتایج این تیم مربوط به حوضه اورینتال، یک فرورفتگی چشم مانند در جنوب غربی ماه است که از زمین به سختی دیده می شود. این حوضه توسط سه دایره متحدالمرکز سنگی احاطه شده و بزرگترین آن ۵۸۰ مایل(۹۳۳ کیلومتر) گسترش یافته است. تا کنون مشخص نشده است چنین حوضه عظیم و چند حلقه ای چگونه ایجاد شده است.

با استفاده از داده های جمع آوری شده توسط آزمایشگاه GRAIL ناسا، این محققین تعیین کردند که این حوضه ۳٫۸ میلیارد سالی توسط یک شی بزرگ به سطح ماه ایجاد شده و قطری حدود ۲۸۵ مایل(۴۵۸ کیلومتر) داشته است. این ضربه حدود ۸۱۶،۰۰۰ مایل مکعب از ماه را ساییده است.

ماده کنده شده که در شبیه سازی آمده است، مانند یک موج جزر و مدی بلند شده و دوباره به سطح ماه برخورد کرده است. در نتیجه چین های غول پیکری در پوسته ایجاد و دو دیوار سنگی متحدالمرکز ساخته است. عمده این رویداد به گفته کارشناسان تنها طی چند ساعت رخ داده است.

ماریا زوبر، معاون تحقیقات و استاد ژئوفیزیک MIT می گوید “آنچه که جالب توجه است، این است که رویداد فوق درست زمانی اتفاق افتاده که اولین در روی زمین زندگی پدیدار شد. این یک تاثیر بسیار بزرگ است و باعث بی حاصل کردن سطح شده و خدا می‌داند چند بار زندگی آغاز شده و سپس متوقف شده است. این تاثیرات تا چه حد فاجعه بار هستند.”

نتایج این تیم بر اساس اندازه گیری های جاذبه توسط فضاپیمای جفت GRAIL به دست آمده که از ژانویه تا اواسط دسامبر سال ۲۰۱۲ در مدار ماه قرار داشت. در روزهای پایانی ماموریت، کاوشگر GRAIL بر فراز حوضه اورینتال پرواز کرده و ارتفاع را تا ۱٫۲ مایل(۱٫۹ کیلومتر) در بالای حلقه ها کاهش داده است. این پرواز در ارتفاع کم امکان اندازه گیری جاذبه با قدرت تفکیکی بالا را فراهم کرده و  دانشمندان می توانند یک نقشه از توزیع جرم درون ماه را رسم کنند.

زوبر که این ماموریت را هدایت و مسیر کاوشگر را برنامه ریزی کرده است، می گوید حوضه اورینتال بیشترین تاثیرات این ضربه را دریافت کرده و از زمان تشکیل تا کنون متحمل تغییرات بسیار کمی بوده است. به این دلیل این بخش مثال بکری برای دوره ای است که ماه و زمین درگیر ضربه ای فاجعه بار در منظومه شمسی بوده اند.

در مورد حوضه اورینتال، دانشمندان تصور می‌کردند یکی از سه حلقه باید دهانه برخوردی باشد. اما اندازه گیری های جدید از میدان جاذبه حوضه نشان می دهند که دهانه برخوردی جایی بین دو حلقه داخلی و حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ مایل است. دو شکست عظیم دیگر نیز در زیر دو حلقه خارجی وجود دارد.

مهرنوش چمنی
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره قرمز مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.