دوندگان و نوازندگان ارتباطات مغزی بهتری نسبت به بقیه دارند

پژوهشگران تحقیقات جدیدی را انجام داده اند که نشان می دهد دویدن می تواند مثل نواختن آلات موسیقی ارتباطات مغزی ما را بهبود دهد.

به گزارش کلیک، اسکن های MRI گرفته شده از مغز گروهی از دوندگان که در یک پژوهش جدید شرکت کرده اند نشان می دهد که ارتباطات عملکردی (functional connectivity) درون مغز آن ها پیشرفته تر است. در واقع مناطق مختلف مغز این افراد بیشتر از حالت عادی با یکدیگر ارتباط داشته و هماهنگی بالاتری میان آن ها مشاهده می شود.

پژوهشگران دانشگاه آریزونا می گویند: این کشف به ما کمک می کند تا بفهمیم چگونه کار های تکراری مثل دویدن یا تمرین پیانو می تواند عملکرد مغز را دگرگون کند و بینش جدیدی را برای مبارزه بهتر با زوال شناختی همگام با افزایش عمر پیش روی ما قرار دهد.

یکی از اعضای انسان شناس این گروه تحقیقاتی به نام دیوید ریچلن می گوید: یکی از دلایل انجام این تحقیق، گسترش مطالعات مشابه در ۱۵ سال اخیر است. این تحقیقات نشان می دهند که فعالیت فیزیکی و ورزش می تواند تاثیرات مفیدی بر روی مغز داشته باشد، ولی اکثر این مطالعات روی افراد مسن انجام شده است.

او می افزاید: تا کنون در مورد تاثیرات فعالیت فیزیکی در مغز افراد جوان تر تحقیقات عمیقی صورت نگرفته و این مسئله مهمی است.

پژوهشگران اسکن های مغزی ۱۱ دونده حرفه ای مرد را با ۱۱ مردی که طی یک سال گذشته فعالیت ورزشی خاصی نداشتند مقایسه کردند.

هر دو گروه از رده سنی تقریبا یکسانی (۱۸ تا ۲۵ سال) انتخاب شده و دارای بی.ام.آی (نسبت قد به وزن) مشابه و پس زمینه تحصیلاتی یکسانی بودند.

تیم تحقیقاتی طی انجام اسکن های MRI در حال استراحت، که شرکت کنندگان فعالیت ذهنی خاصی را انجام نمی دادند، متوجه شدند که ارتباطات عملکردی مغز افراد دونده نسبت به افراد عادی در نواحی مثل “قشر پیشانی” بسیار بیشتر است. این ناحیه وظایفی همچون مدیریت برنامه ریزی ها، تصمیم گیری و پردازش فعالیت های چند وظیفه ای (multitasking) را بر عهده دارد.

پژوهش های پیشین نیز از پیوند های مشابهی میان ارتباطات عملکردی مغز و انجام کارهایی مثل یادگیری نواختن آلات موسیقی که به کنترل حرکتی نیاز دارند پرده برداشته بود.

بر اساس این تشابهات، محققان اعلام کرده اند که دویدن می تواند مغز را به صورت مشابهی درگیر کند، حتی اگر دویدن یک عمل خودکار به نظر بیاید که به تفکر زیادی نیاز ندارد.

ریچلن می گوید: چنین فعالیت هایی که مردم آن ها را کار هایی ساده و تکراری قلمداد می کنند، در حقیقت مثل برنامه ریزی یا تصمیم گیری که تاثیراتی روی مغز دارند، به انجام وظایف شناختی زیاد و پیچیده ای وابسته است.

اگر چه دانشمندان هنوز به تاثیرات بهبود عملکردی ارتباطات مغز روی نحوه تفکر ما چندان آگاه نیستند، ولی ما می دانیم که آسیب های مغزی (مثل سکته مغزی) این ارتباطات را کاهش می دهد و نواحی مختلف مغز را بیش تر از هم جدا می کند.

همچنین کاهش عملکرد ارتباطاتی مغز در افراد سالخورده نیز مشاهده می شود، به خصوص افرادی که از بیماری هایی همچون آلزایمر رنج می برند. بنابر این محققان یکی از راه های کاهش خطر ابتلا به این بیماری ها را ورزش کردن می دانند.

البته این گروه تحقیقاتی اذعان می کنند که مطالعه آن ها فقط شامل تعداد اندکی از افراد دونده و غیر دونده بوده است و برای اثبات این ارتباط، به تحقیقات بیشتری در ابعاد بزرگتر و با تنوع انسانی بالاتری نیاز است.

نتایج حاصل شده لزوما به این معنی نیست که افراد ورزشکار از سایر مردم باهوش تر هستند. با این حال، مطالعات قبلی ارتباطی را میان انجام ورزش منظم و عملکرد بهتر در هنگام انجام فعالیت های ذهنی نشان داده اند.

ریچلن می گوید: بخش هایی از مغز که ارتباطات آن ها در دوندگان بیشتر است، همان نواحی هستند که با افزایش سن تحت تاثیر قرار میگیرند. به همین جهت این سوال پیش می آید که آیا فعال بودن در ایام جوانی واقعا می تواند به صورت بالقوه برای مبارزه با پیری و ابتلا به بیماری ها سودمند باشد و یا آن را به تاخیر بیندازد؟

بنابر این اگر شما به انجام ورزش پیاده روی و دو فکر می کنید، اکنون یک دلیل جدید برای انجام و پایبندی به آن پیدا کردید.

این پژوهش در مجله Frontiers in Human Neuroscience منتشر شده است.




مطالب مرتبط

یک دیدگاه