به کار گیری نسل بعدی پیشرانه ها در فضا پیمای مرموز X-37B آمریکا

|
۰ دیدگاه
به کار گیری نسل بعدی پیشرانه ها در فضا پیمای مرموز X-37B آمریکا

سال گذشته میلادی شایعات زیادی درباره فناوری  EM Drive مطرح و پخش شد،شایعاتی که بحث های زیادی به راه انداخت،EM Drive در واقع سبک جدیدی از طراحی پیشرانه به منظور به کار گیری در فضاپیما هاست،اصطلاح فارسی آن پیشرانه الکترومغناطیسی بوده و علاوه بر علاقه مندان پر تعداد منتقدان زیادی را هم داراست.

به گزارش کلیک،بی شک یکی از جنجالی تزین شایعات در سال ۲۰۱۶ خبر تحقیق و توسعه مراحل پایانی تولید پیشرانه های الکترومغناطیسی بود،منتقدان می گویند که این شایعات تخیلاتی بی پایه و اساس هستند،چون سیستم طراحی پیشرانه های الکترومگنتی با قانون سوم نیوتون در تضاد است،به هر حال شایعات حاکی از این هستند که پیشرانه های الکترومغناطیسی از مرحله طراحی اولیه و تئوری گذشته و توانسته تا در آزمایش های ابتدایی نیروی محرکه تولید کنند.

نقطه اوج هیجان و تنش درباره این شایعات در ماه دسامبر سال گذشته میلادی رقم خورد،در آن زمان دولت کشور چین اعلام کرد که مهندسین آنها نه تنها پیشرانه های الکترومغناطیسی را تولید کرده اند بلکه اولین مراحل آزمایشی آن هم در فضا انجام شده است،کمی پس از این ادعای دولت چین یک منبع نامشخص به نشریه IB Times خبر داد که دولت آمریکا هم در این زمینه فعالیت هایی داشته و در حال آزمایش های فنی این پیشرانه بر روی فضا پیمای مرموزی به نام X-37B است،پنج ماهی از زمان انتشار این شایعات گذشته اما خبر تولید پیشرانه هایی که نیازی به سوخت ندارند هنوز هم در فضای مجازی داغ است،

اگر در مورد این فضا پیمای مرموز آمریکا اطلاعاتی ندارید باید بگوییم که X-37B و یا Boeing X-37 یک فضا پیمای بدون سرنشین است که انرژی خود را از خورشید گرفته و توانسته تا رکورد باور نکردنی و بی سابقه ۶۷۸ روز پرواز متوالی به دور زمین را از خود به جای بگذارد،هدف و ماموریت این فضا پیما هنوز در هاله ای از ابهام قرار دارد.

این فضا پیما در ماه می سال ۲۰۱۵ توسط نیروی هوایی ارتش آمریکا به فضا پرتاب شد،مقامات دولتی هیچ گونه توضیحی درباره مدت و یا هدف ماموریت X-37B نداده اند.

همین کمبود اطلاعات رسمی درباره هدف ماموریت فضا پیمای X-37B باعث شده است تا بازار گمانه زنی های مختلف درباره آن داغ تر شود،برخی معتقدند که هدف ماموریت این فضا پیما جاسوسی و جمع آوری اطلاعات از خاور میانه است،برخی دیگر بر این باورند که هدف آن اقدام نظامی در فضا بوده(که البته به لحاظ علمی غیر ممکن است) و شایعاتی هم در مورد جاسوسی این فضا پیما از پایگاه فضایی معیوب چین شنیده می شود.

 اما مقامات دولتی کشور آمریکا در واکنش به این نوع ادعاها گفته اند که فضا پیمای X-37B هیچ گونه ماموریت اطلاعاتی و جاسوسی نداشته و هدف اصلی از پرتاب آن به فضا تحقیقات  تکمیلی برای ساخت فضاپیماها فضایی ای است که بتوانند بدون نیاز به سوخت گیری عمل کرده و ماموریت های طولانی تری را در فضا به انجام برسانند.

و همینجاست که شایعه پیشرانه الکترومغناطیسی به میان می آید،قوی ترین ایده در این میان این است که فضا پیمای X-37B ایلات متحده مجهز به یک پیشرانه الکترومغناطیسی است و پرتاب آن به فضا به محققان این کشور اجازه می دهد تا از راه دور ایده تولید پیشرانه های بدون نیاز به سوخت را آزمایش کنند،البته بعید هم به نظر نمی رسد چون در فضا هیچ نیروی بازدارنده ای همچون نیروی گرانش و نیز اصطکاک وجود ندارد و این محیط می تواند یک محیط ایده آل برای انجام آزمایش های فنی برای هر نوع پیشرانه ای باشد.

پروژه تولید پیشرانه های الکترومغناطیسی برای فضا پیما ها همانند سوژه های بازیگران سینمایی مطرح به سوژه ای داغ و رسانه ای در دنیای فناوری تبدیل شده است و با اینکه هیچ شواهدی مبنی بر اینکه این پیشرانه در عمل بتواند فعالیت کند وجود ندارد هیچ کس نمی تواند از گمانه زنی در مورد آن دست بکشد.

ایده اصلی و علمی پیشرانه الکترومغناطیسی این است که این نوع از پیشرانه ها برای تولید نیروی محرکه خود نیازی به سوزاندن سوخت های موشکی نداشته و به جای این ساز و کار سنتی برای تولید نیروی محرکه خود از تولید ریزموج ها استفاده می کنند و با انتشار این موج ها در جهت های مختلف فضا پیما قادر خواهد بود تا حرکت کند.

بر پایه بحث های تئوری روی کاغذ گفته می شود که پیشرانه های الکترومغناطیسی قادر هستند تا نیروی محرکه باور نکردنی ای را تولید کنند،نیروی محرکه ای که گفته می شود با استفاده از آن می توان انسان را در عرض ۷۰ روز به کره مریخ رساند،و طبیعتا این فناوری خواهد توانست تا تکنولوژی و تجربه انسان از سفر به فضا را متحول کند،باید توجه داشت که حداقل تا به این لحظه همه این مسائل در گرو اما , اگرهای  زیادی هستند.

آزمایش های اولیه پیشرانه های الکترومغناطیسی و از جمله آنها مطالعه اخیر سازمان فضایی ناسا که در مجله نیروی محرکه و قدرت منتشر شد نشان می دهند که این فناوری واقعا توان اجرایی شدن را دارد و توانسته تا نیروی محرکه تولید کند،اما هیچ کسی تا به امروز با چشم خود این موضوع را ندیده و حتی ما نمی دانیم که آیا حرکت فضا پیمای X-37B از این نوع پیشرانه حاصل شده و یا این موضوع فقط یک دروغ تبلیغاتی بوده و این فضاپیما از همان پیشرانه های رایج که برای حرکت وابسته به مصرف سوخت موشکی هستند استفاده می کند.

در قسمتی از مقاله منتشر شده سازمان ناسا در مجله نیروی محرکه و قدرت آمده است:داده های اطلاعاتی مربوط به اندازه گیری و پایش عملکرد این پیشرانه نشان می دهد که پیشرانه مذکور می تواند در حالت حرکت رو به جلو،حرکت رو به عقب و نیز در حالت بدون حرکت قدرتی معادل ۱٫۲ مینی نیوتن بر کیلو وات را تولید کند،این تخمین با در نظر گرفتن مشکلات فنی حال حاضر موجود در این نوع پیشرانه ها انجام شده است.

یکی دیگر از بحث های جنجالی موجود این است که حتی وقتی کارشناسان و مهندسان درباره این نوع از پیشرانه ها به تبادل نظر می پردازند نمی توانند توضیح دقیقی درباره ساز و کار فعالیت آن ارائه کنند،به نظر می رسد که فعالیت این نوع از پیشرانه ها با قانون سوم نیوتون در تضاد است،بر اساس قانون سوم نیوتون می دانیم که هر عملی عکس العملی به همراه دارد که اندازه نیروی آن برابر با نیروی وارد شده در مرحله عمل بوده و نیز در جهت عکس آن اعمال می شود.

در نتیجه مهندسان می گویند که برای تولید نیروی محرکه توسط این نوع از پیشرانه ها و به منظور حرکت رو به جلوی فضا پیما باید سیستم خروجی ای در انتهای آن تعبیه شده باشد(چیزی شبیه به اگزوز)،اما در طرح های تئوری این پیشرانه هیچ گونه سیستم خروجی ای در آن وجود ندارد و اگر از دید مهندسی و علمی به قضیه نگاه کنیم این فضا پیما نخواهد توانست تا نیروی محرکه تولید کند.

یکی از بهترین روش ها برای راستی آزمایی عملکرد پیشرانه های الکترومغناطیسی آن است که نیرو های بازدارنده در مسیر حرکت به حداقل برسند،نیرو های بازدارنده معمول اصطکاک و و نیز فشار هوا هستند و به همین دلیل است که پیشتر دولت چین و نیز یک سرمایه گذار آمریکایی نسبت به انجام آزمایش های میدانی پیشرانه الکترومغناطیسی در فضا ابراز علاقه کردند(بنا به اطلاعات در دسترس تقریبا مطمئنیم که کشور چین در حال حاضر در حال انجام این پروژه می باشد).

اما شایعات درباره آزمایش پیشرانه الکترومغناطیسی توسط ارتش آمریکا چه می شود؟اگر به اطلاعات رسمی منتشر شده توسط مقامات دولتی این کشور استناد کنیم گفته می شود که آمریکا اساسا هیچ گونه علاقه ای به انجام آزمایش بر روی پیشرانه الکترومغناطیسی ندارد،حداقل در این برهه زمانی که فناوری این نوع پیشرانه ها در مراحل ابتدایی می باشد.به هر حال نمی توان مطمئن بود که آیا آمریکا در زمان پرتاب فضا پیمای X-37B که در سال ۲۰۱۵ اتفاق افتاد به فناوری لازم برای تولید این نوع از پیشرانه ها دسترسی داشته است و یا خیر.

البته شواهد رسمی اندکی نیز پشت این گمانه زنی ها وجود دارد،علاوه بر گزارشی که سال گذشته توسط یک منبع نا معلوم به دست IB Times رسید،گمانه زنی های دیگری بعد از انتشار خبری درباره یک پروژه انتقال فناوری میان آمریکا و انگلیس آغاز شد،گفتنی است که این توافقنامه انتقال فناوری میان دو کشور به تایید رسمی وزارت دفاع انگلیس رسیده است،این توافقنامه در سال ۲۰۰۷ میان یک طرف انگلیسی و شرکت بوینگ آمریکا به امضا رسید.

اطلاعات زیادی درباره مفاد این توافق نامه در دسترس عموم نیست اما طبق آن می دانیم که به شرکت بوئینگ که تولید کننده فضاپیمای X-37B می باشد اجازه داده شده است تا به مدت ۱۰ سال پروژه های تحقیق و توسعه ای را درباره فناوری پیشرانه های الکترومغناطیس به انجام برساند.

علاوه بر این شایعاتی نیز در گذشته وجود داشتند که به همکاری شرکت بوئینگ با مهندس سرشناس انگلیسی،آقای راجر شایر،مخترع فناوری پیشرانه الکترومغناطیسی اشاره می کردند،گرچه بعد ها مقامات شرکت بوئینگ اعلام کردند که دیگر علاقه ای به استفاده از این نوع پیشرانه ها ندارند.

آنچه که مقامات آمریکایی در این باره به آن اذعان کرده اند این است که فضاپیمای X-37B به طور رسمی در حال آزمایش بر روی فناوری Hall-Effect Thruster است،فناوری مذکور می تواند به تولید پیشرانه هایی بیانجامد که برای تولید نیروی محرکه از یون ها و نیز میدان الکتریکی استفاده می کنند،ارائه کننده و نیز صاحب امتیاز فناوری HET شرکت Aerojet Rocketdyne می باشد.

همانطور که گفتیم Hall-Effect Thruster گونه ای دیگر از سیستم های محرکه است که سازمان ناسا به آن علاقه نشان داده است،پیشرانه مجهز به این فناوری قادر خواهد بود تا نیروی محرکه ای معادل ۶۰ میلی نیوتون بر کیلو وات تولید کند که به لحاظ قدرت برتری کاملی نسبت به پیشرانه الکترومغناطیسی نشان می دهد،اما نقطه ضعف این نوع از پیشرانه ها این است که آنها هم چنان وابسته به مصرف سوخت های موشکی می باشند،و پیشرانه های وابسته به سوخت های فعلی نمی توانند هدف نهایی پروژه های هوافضایی که دسترسی به نقاط دور در فضا است را محقق سازند.

نهایتا با در نظر گرفتن همه این اطلاعات نتیجه می گیریم که نباید به ایده پردازی و گمانه زنی درباره به کار گیری و یا عدم به کارگیری پیشرانه الکترومغناطیسی در فضا پیمای X-37B ادامه دهیم،همه باید منتظر باشند تا بلکه خبری مستند و رسمی از این پروژه منتشر شود.

چیزی که از آن مطمئن هستیم این است که سازمان های هوا-فضایی در حال انجام آزمایشاتی برای جایگزینی پیشرانه های فعلی فضاپیما ها هستند،این یک خبر خوب برای آینده بشر است و از این جهت اهمیت بیشتری پیدا می کند که سفر در فضا را برای بشر آسان تر خواهد کرد و شاید زمانی برسد که بشر ادامه حیات خود را در کره دیگری ببیند.

 

سینا اشتری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره قرمز مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.