انتشار تصاویری بی نظیر از منظومه شمسی

طی چند سال اخیر، فناوری به انسان کمک کرده است تا بتواند منظومه شمسی را بیش‌ازپیش کشف کرده و تصاویر متعددی از آن بگیرد.

 در اینجا برخی از تماشایی ترین تصاویری که به زمین ارسال شده اند را خواهید دید.

یک تصویر ثابت از فیلم کوتاه ناسا از “پایان باشکوه کاسینی” شیرجه‌ی فضاپیما بین زحل و حلقه های درونی آن را نشان می‌دهد. کاسینی در سال ۱۹۹۷ پرتاب و در ۲۰۰۴ به زحل رسید.

تاصویر منظومه شمسی

۲۶ آوریل ۲۰۱۷: اتمسفر زحل نزدیک تر از قبل مشاهده شد و توسط فضاپیمای کاسینی  طی اولین شیرجه نهایی اش گرفته شد.

تصاویر منظومه شمسی

۲۶ آوریل ۲۰۱۷: تصویر پردازش نشده از ویژگی های اتمسفر زحل.

اتمسفر زحل

۲۶ آوریل ۲۰۱۷: تصویر پردازش نشده از ویژگی های اتمسفر زحل.

میماس، یکی از اقمار زحل، تحت تاثیر حلقه های زحل، کوچک دیده می‌شود.

منظومه شمسی

۲۱ آوریل ۲۰۱۷: تصویر پردازش نشده از تایتان، قمر زحل که توسط فضاپیمای کاسینی در آخرین پرواز نزدیکش گرفته شده است.

منظومه شمسی

۳ آوریل ۲۰۱۷: این تصویر ناسا مشتری را نشان می‌دهد که در فاصله۴۱۵ میلیون مایلی(۶۶۸ میلیون کیلومتری) زمین قرار داشت. در اینجا سیاره بسیار نزدیک است و تلسکوپ فضایی هابل از این فرصت استفاده کرده و تصویر غول گازی را گرفت.

منظومه شمسی

۲ فوریه ۲۰۱۷: این تصویر ۲۷ مارس از فضاپیمای جونو گرفته شد، حلقه های بالایی اتمسفر مشتری را از فاصله ۹۰۰۰ مایلی بالای ابرهای این غول گازی نشان می‌دهد.

این تصویر که مارس ۲۰۱۷ در دسترس قرار گرفت، پلوتو را نشان می‌دهد که از پشت سر توسط خورشید روشن شده است و فضاپیمای نیوهوریزون در فاصله ی ۱۲۰،۰۰۰ مایلی(۱۹۳،۰۰۰ کیلومتری) از آن فاصله می‌گیرد.

منظومه شمسی

این تصویر خام و پردازش نشده که ۷ مارس دریافت و توسط فضاپیمای کاسینی گرفته شده بود،قمر کوچک زحل، پان را نشان می‌دهد. این پرواز فاصله ای در حدود ۱۵، ۲۶۸ مایلی داشت. این تصویر برای تشخصی مشخصات زمین شناسی آن مناسب است.

۹ آوریل ۲۰۰۸: این تصویر در ۲ مارس ۲۰۱۷ تهیه شد و فوبوس، بزرگ‌ترین قمر مریخ را نشان می‌دهد که توسط مدارگرد اکتشافی ناسا گرفته شده است.

منظومه شمسی

فضاپیمای جونو ۲ فوریه مستقیما بر بالای قطب جنوب مشتری پرواز کرد و این تصویر را از ۶۲،۸۰۰ مایلی بالای ابرها گرفت. این نسخه ارتقا یافته و رنگی شده، ابرهای درخشان و طوفان های متعدد را نشان می‌دهد.

این تصویر در ۲ فوریه توسط آژانس فضایی اروپا منتشر شد و کلاهک قطب شمال مریخ و کانیون های عمیق آن را نشان می‌دهد.

این تصویر رنگی مرکب که توسط  ماهواره GOES-16 در ۱۵  ژانویه گرفته شده است، ماه را بالای زمین نشان می‌دهد. این ماهواره، زمین را از بخش استوایی و در ارتفاع ۲۲،۳۰۰ مایلی مشاهده می‌کند.

این تصویر ۱۷ ژانویه منتشر شده و یک تصویر ALMA از لکه‌ای بسیار بزرگ خورشیدی را نشان می‌دهد. لکه خورشیدی در میدان های مغناطیسی خورشید رخ داده و رویدادهایی گذرا هستند.

این تصویر ۱۰ ژانویه گرفته شده و بخش غربی آرمانی مریخ را نشان می‌دهد که توسط نوع خاصی از فرورفتگی ها با لبه های حلزونی مشخص شده است.

سیاره زهره در سمت چپ که به آن ستاره شب نیز به آن می گویند، نزدیک هلال ماه بالای مانیل مشاهده می‌شود.

یک دیدگاه